Op 14 oktober 2024 heeft de arbeidsrechtbank van Luik (Hoei) een opvallende beslissing genomen: een ontslagen werkneemster ontvangt zowel een ontslagvergoeding wegens kennelijk onredelijk ontslag als een forfaitaire vergoeding wegens discriminatie. Dit is bijzonder, aangezien cao 109 expliciet stelt dat een cumulatie van deze vergoedingen niet is toegestaan.

De zaak

Een administratief assistente werd na vier jaar dienst ontslagen. Tijdens haar tewerkstelling onderging zij vruchtbaarheidsbehandelingen die tot regelmatige afwezigheden leidden. Kort na het aankaarten van samenwerkingproblemen met een leidinggevende werd ze ontslagen, zogezegd omwille van een interne reorganisatie. Op de dag van haar ontslag werd echter een nieuwe vacature gepubliceerd.

Toen zij een concrete motivering voor haar ontslag opvroeg, verwees de werkgever naar een daling in administratief werk en vermeende tekortkomingen in haar vaardigheden. De vakbond betwistte deze redenen en voerde aan dat het ontslag een vorm van directe discriminatie op basis van geslacht was.

Het vonnis

De rechtbank oordeelde dat er voldoende aanwijzingen waren om een wettelijk vermoeden van discriminatie te laten ontstaan. De werkgever slaagde er niet in om dit vermoeden te weerleggen. Daarnaast vond de rechtbank het ontslag kennelijk onredelijk door de gebrekkige motivering en het ontbreken van schriftelijke waarschuwingen.

De werkneemster kreeg een forfaitaire schadevergoeding van zes maanden loon wegens discriminatie én een vergoeding van negen weken loon voor het kennelijk onredelijke ontslag. De rechtbank oordeelde dat de aard en oorzaak van deze vergoedingen verschillend zijn, waardoor cumulatie gerechtvaardigd is. Bovendien stelde de rechtbank dat het cumulatieverbod in cao 109 strijdig is met hogere principes van gelijkheid en non-discriminatie.

Waarom is dit belangrijk?

Hoewel cumulatie van ontslagvergoedingen niet nieuw is, is deze uitspraak uniek omdat zij ingaat tegen een letterlijke lezing van cao 109. De rechtbank benadrukt dat een collectieve arbeidsovereenkomst niet mag afwijken van wettelijke normen, zoals de Antidiscriminatiewet.

Deze uitspraak sluit aan bij eerdere arresten die cumulatie van vergoedingen toestonden, maar benadrukt vooral de noodzaak om cao-bepalingen in lijn te brengen met hogere wettelijke principes.

Hoewel de zaak nog niet definitief is, biedt deze redenering belangrijke aanknopingspunten voor toekomstige juridische discussies over het recht op cumulatie. Wij blijven deze ontwikkelingen nauwgezet volgen.